:+: จดหมายปึกนั้น.. :+:

แม่บอกฉัน ว่าแม่ค้นเจออะไรเมื่อวาน หลังจากเก็บของ
เป็นถุงขนาดกลางสีขาว
ข้างในมีซองจดหมายหลากสี กับโทรเลยอีกสองสามฉบับ
แม่กำลังค่อยๆเปิดออกอ่านอย่างเบามือ
ฉันเขยิบเข้าไปใกล้ๆ แล้วขอดูจดหมายปึกนั้นบ้าง~
ใครกันหนอ ที่ลงชื่อว่า'ผม' ในจดหมายหลายๆฉบับ
ใครกัน ที่เป็นเจ้าของลายมือเรียงบางนั้น..
(ข้อความบางตอนในจดหมาย)
อ้อมที่รัก
เค้าคิดถึงอ้อมและลูกมาก
อยากคุยกับน้อง และอยากดูหน้าจิ๊กจังเลย
ไม่อยากจะถามว่าจิ๊กสบายดีไหม..
แต่อยากถามว่า แม่ของจิ๊ก คิดถึงพ่อรึเปล่า?
^
^
จดหมายที่พ่อเขียนให้แม่เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน
รอยยิ้มมาเปื้อนใบหน้าตอนไหน - -ไม่ทันรู้ตัว
รู้แต่ว่าฉันอ่านจดหมายทวนซ้ำ
และยิ้มกว้าง - กับกับจดหมายบางๆ ที่ติดสแตมป์ราคา ๗๕ สตางค์ในสมัยนั้น^_^
ลายมือผอมๆเรียวๆ ขึ้นต้นข้อความในนั้นว่า 'อ้อมที่รัก' บางทีก็ 'อ้อมที่คิดถึง'
กับถ้อยคำน่ารักๆข้างใน แม้กระดาษจะเหลือง ซีด ไปตามวันเวลา
แต่มั่นใจได้ว่าความรักนั้นยังคงอัดแน่น ไม่ร่วงหล่นไปไหน
พ่อน่ารักจัง (อ้าว ชมกันเองซะแล้ว^^)
..แม่อมยิ้ม กับจดหมายปึกที่กองอยู่ตรงหน้า
ยืดแขนและหรี่ตาอ่านจดหมายที่อยู่ในมือต่อไป
- -
แค่รอยยิ้มของแม่ก็เพียงพอจะพิสูจน์ได้แล้วว่า
กระดาษเปื้อนหมึกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน
..ยังส่งผลต่อหัวใจของผู้หญิงคนนึงเท่าเดิม
"ดูลายมือพ่อสมัยก่อน ไม่เหมือนตอนนี้เลย"
แม่พูดขึ้น ขณะที่มือกำลังคลี่ซองจดหมายฉบับนึง
..ถ้าฉันไม่ใช่ลูกแม่ ฉันคงไม่รู้ว่าแม่กำลังเขิน
^.^ ฮุ ๆๆ รู้ทันหรอกนะ ~
................
ทุกวันนี้ พ่อยังซ่อมรองเท้าคู่เก่าให้แม่
ยังทำกับข้าวให้พวกเรากิน
และแม่ยังเป็นห่วงพ่ออยู่เสมอๆ
สองคนอยู่กันง่ายๆ ไม่บังคับ หรือคาดหวังอะไรกับอีกฝ่าย
มีแต่ความห่วงใยให้กัน - - เรียบๆง่ายๆ แค่นี้เอง
................